Samochód ten kupiłem w Niemczech, z wiarą, że stan techniczny mimo sporego przebiegu 250 tysięcy kilometrów będzie lepszy aniżeli analogiczne auto w Polsce. Nie zawiodłem się, oprócz wymiany cewki zapłonowej oraz przedniej szyby, autu nic nie dolegało, wręcz chodziło jak w szwajcarskim zegarku. W środku bardzo zadbane, technicznie również w bardzo dobrym stanie. Auto jest z 1998 roku, wersja 2.0 20v o mocy 155KM.

Nadwozie, wnętrze
 Wystylizowane przez Pinifarinę auto prezentuje się z zewnątrz bardzo ciekawie. Jest to z pewnością stylistyka podporządkowana nadaniu odpowiedniej formy nad funkcjonalnością. Bryła nadwozia jest stworzona z harmonią, wszystko mieści się w jednej linii, czemu pomagają relingi, które jakby chciały wyrównać linię dachu. Przedni pas jest charakterystyczny dla całej rodziny Lancii z tamtych lat, typowa chromowana atrapa w kształcie odwróconego trapezu i wąskie światła, czasem można auto pomylić z mniejszym modelem Dedra. Do przyozdobienia auta zastosowano chromowane listwy ozdobne i klamki, daje to naprawdę dobry efekt. Tylne szyby boczne są duże przez co widoczność przy cofaniu jest lepsza.

Zwiedzanie wnętrza rozpocznijmy od bagażnika. Piąte drzwi, jak na kombi, są nieduże, otwiera je się w dość ciekawy sposób, bo przyciskiem ze schowka. Czyli aby otworzyć bagażnik, trzeba najpierw otworzyć schowek, notabene zamykany na klucz. Lecz w momencie, gdy już uda nam się dostać do bagażnika, spotykamy się z ładną wykładziną użytą do jego wykończenia. Bagażnik jest płytki, lecz posiada drugie dno, a pod spodem jeszcze trzecie gdzie znajduje się koło zapasowe. Jeżeli chodzi o pojemność to nie zachwyca, ale funkcjonalność jest bardzo dobra, jest płaski, z boku są jeszcze dwa schowki, dzięki temu możemy tak zagospodarować przestrzeń aby nic nie latało wewnątrz. Gdy potrzeba przewieźć większe przedmioty nie ma problemu; tylna kanapa jest składana.

W kabinie panuje bardzo przyjemna atmosfera. Skórzane fotele są bardzo wygodne, a pełni komfortu dopełniają podłokietniki. Deska rozdzielcza jest czytelna, materiały wykończeniowe są dobrej jakości. Namiastkę luksusu próbuje imitować drewnopodobne tworzywo, którym jest obłożona konsola środkowa.

W moim aucie dodatkowo zainstalowane było radio Alpine ze zintegrowanym systemem nawigacji satelitarnej. Bardzo pozytywna sprawa, radio można bez problemu zamaskować zasłaniając klapkę, jest to bardzo użyteczne rozwiązanie. Wracając do systemu audio, fabrycznie jest w Kappie montowane nagłośnienie dobrej firmy Bose, słuchanie muzyki w aucie jest dla mnie nie ukrywaną przyjemnością, nie jest to może zestaw dla audiofila, lecz w porównaniu z fabrycznymi zestawami audio innych producentów wypada dobrze.

Na uwagę zasługuje również fakt, że wnętrze jest naprawdę dobrze wytłumione, po zamknięciu drzwi odnosi się wrażenie zamknięcia w mikroświecie, mikroświecie Kappy, gdzie nie dochodzą donośne dźwięki ulicznego zgiełku, brzydkie zapachy spalin, można się rozsiąść w wygodnym fotelu i po prostu delektować cichym powiewem klimatyzacji tudzież zestawem audio.

Jeżeli chodzi o nadwozie i wnętrze to naprawdę trudno coś zarzucić Kappie w kontekście przynależności do rodu rządowych limuzyn. Jest przestronna w środku, wygodna, dobrze wyciszona, a z zewnątrz wyróżnia się z tłumu swym dostojnym wyglądem i wysmakowanym zdobnictwem zaserwowanym przez Pinifarinę.

Silnik, skrzynia biegów
Tutaj rozpoczyna się inna historia, po przekręceniu kluczyka do życia budzi się dwulitrowy motor. Jest to rzędowa 5-cio cylindrowa jednostka z systemem V.I.S. czyli dynamicznego doładowania. Jednostka dysponuje mocą 155KM przy 6500obr/min. oraz momentem obrotowym o wartości 186Nm przy 4000obr/min. Muszę przyznać, że zanim nie usłyszałem, jak ten motor chodzi, nigdy bym się nie domyślił ze może brzmieć tak ładnie.
Charakterystyka dynamicznego doładowania powoduje, że auto od około 3 tys. obr/min., kiedy ów system zaczyna działać, daje Kappie wyraźnego "kopa" wzbogacając dodatkowo doznania wspaniałym brzmieniem. Wyprzedzanie na trójce, kiedy auto złapie obroty, jest to po prostu przyjemność. Trudno jest mi zdjąć nogę z gazu, gdy słyszę, jak motor wkręca się pod górną granicę obrotów. Wtedy cała ta cisza i harmonia o której pisałem wcześniej zostaje zakłócona przez ryk silnika; ale zakłócona w sposób bardzo przyjemny i stonowany z racji, że auto zaczyna "ryczeć" dopiero przy około 4 tys. obr/min.

Zamontowany w mojej Kappie silnik ma również parę wad, do których albo należy się przyzwyczaić, albo auto sprzedać. Silnik lubi wysokie obroty, co oznacza, że wdepnięcie gazu na czwartym biegu przy 2 tys obr/min. powoduje bardzo mizerną reakcję, auto nie chce jechać. Można powiedzieć, że doładowanie dynamiczne ratuje temu autu życie, ponieważ w przeciwnym razie byłoby "mułem".

Inna sprawa, również istotna, silnik przy wysokich obrotach jest już wyraźnie słyszalny. Gdy jazda dotyczy miasta, gdzie trzeba szybko przyspieszyć, nie ma problemu, lecz na autostradzie, jazda non stop z prędkością rzędu 180 km/h, która w tej klasy autach nie jest niczym nadzwyczajnym, nie jest już przyjemnością, ponieważ skrzynia biegów ma krótkie przełożenia i silnik w tym momencie dość wysoko się kręci. Następstwem tego jest naturalnie wyższe spalanie, o którym powiem w dalszej części.